Sevgi ve Aile Sözleri

Ev, duvarlardan değil, içinde birbirini sevenlerin sesinden yapılır.

Annenin duası, gittiğin her yolda önüne serilmiş bir halı gibidir.

Bir babanın sessiz fedakârlığı, çocuklarının yürüdüğü yolların görünmeyen taşlarıdır.

Aile, dünyanın neresinde olursan ol, dönüp sığınabileceğin limandır.

Sevgi, sofrada bir kişilik daha yer açabilmektir.

Kardeş, çocukluğunun tanığı, yaşlılığının yoldaşıdır.

Bir çocuğun kahkahası, evin en güzel müziğidir.

Sevgi, söylenen sözden çok, yapılan küçük şeylerde saklıdır.

Dedelerin hikâyeleri, torunların köklerini besler.

Yuva, kavga edilse de sabah aynı masada kahvaltı yapılabilen yerdir.

Seven insan bekler, anlar ve affeder.

Bir annenin elleri yorulsa da kalbi hiç yorulmaz.

Sevgi bir tohumdur; her gün biraz ilgiyle sulamak gerekir.

Çocuklarımıza bırakacağımız en güzel miras, birbirimize gösterdiğimiz saygıdır.

Bir eşin tutulan eli, ömrün en uzun yollarında yorgunluğu unutturur.

Anne babanın dizinin dibi, dünyanın en huzurlu yeridir.

Aile bağları, uzak şehirlerde bile bir telefonla yeniden düğümlenir.

Sevgi, kusurları görmeyi değil, kusurlarla birlikte sevebilmeyi öğretir.

Torunların neşesi, büyüklerin yüzündeki çizgileri yumuşatır.

Kalabalık bir sofra, en pahalı yemekten daha doyurucudur.

Seven kalp, sevdiğinin mutluluğunu kendi mutluluğundan önce düşünür.

Evladın yüzündeki tek bir gülüş, ana babanın bütün yorgunluğunu alır.

Bir ailede en kıymetli şey, aynı fotoğrafın içinde yıllarca yan yana durabilmektir.

Kardeşler aynı ağacın dallarıdır; farklı yönlere uzansalar da kökleri birdir.